Pobiła rekord o 2h!

Cocodona 250 to nie jest wyścig dla kogoś, kto chce po prostu ukończyć dystans. 402 kilometry w pustynnym, arizonańskim terenie - z jego przewyższeniami, temperaturami i odcinkami, gdzie nawigacja potrafi dosłownie zjeść czas - wymaga czegoś więcej niż formy. Wymaga precyzyjnego planu i głowy, która nie odpuści, kiedy ciało zaczyna prosić o litość.

Rachel Entrekin wygrała ten wyścig trzy razy z rzędu. Ale w 2026 roku nie chodziło już tylko o zwycięstwo w kategorii kobiet. Rachel pobiegła szybciej niż cały peleton - kobiety i mężczyźni razem - i skończyła z czasem 56 godzin, 9 minut i 48 sekund. Nowy rekord trasy. Bezwzględny.

Jak Rachel Entrekin przygotowała się do rekordu Cocodona 250?

Zanim cokolwiek powiem o treningu, warto spojrzeć na kontekst. W 2024 roku Rachel wygrała w kategorii kobiet z czasem 73:31:25. Rok później wróciła i nie tylko obroniła tytuł, ale pobiła rekord kobiet - 63:50:55. Każda edycja nauczyła ją czegoś innego o tym kursie. Gdzie tracić jak najmniej, a gdzie można przycisnąć. Jak ciało reaguje po dobie biegu, kiedy sen zaczyna ciągnąć w dół.

Ta wiedza trafiła do arkuszy kalkulacyjnych - co, jak sama przyznaje, nie jest jej ulubionym zajęciem. Ale cel był konkretny: zejść poniżej 60 godzin. Problem był jeden - każde obliczenie pokazywało, że najlepszy możliwy wynik to 61 godzin i 50 minut. Mimo to nie zmieniła celu. Zmieniła podejście do przygotowań.

Ile kilometrów przebiega ultramaratonka przygotowująca się do 402-kilometrowego wyścigu?

Od 1 grudnia 2025 do 1 maja 2026 Rachel przebiegła łącznie 2754 kilometry w ciągu 329 godzin i 18 minut aktywności. To średnio około 125 km tygodniowo przy blisko 15 godzinach biegu. Typowy tydzień składał się z kilku długich wyjść przeplatanych dniami regeneracji - w wielu tygodniach łączne przewyższenie przekraczało 4500 metrów.

Nie był to trening oparty wyłącznie na objętości. Rachel regularnie łączyła duże dni back-to-back, symulując warunki, w których nogi muszą pracować na zmęczeniu. Potem następowała regeneracja - świadoma, zaplanowana, nieodcinana w połowie.

Jakie strefy tętna dominują w treningu ultra?

Większość sportowców ultra- i to nawet tych na krótszych dystansach- spędza ogromną część treningu w strefach 1 i 2. To bezpieczna droga do budowania bazy bez ryzyka przetrenowania. Rachel podeszła do tego inaczej.

W analizowanym okresie zaledwie 50,7% czasu przypadło na strefy 1 i 2. Kolejne 44,5%- na strefy 3 i 4. Reszta, niecałe 5%, to wysiłek w okolicach VO2max i powyżej. Jak na ultramaratonkę, której starty trwają ponad dwie doby- to rozkład, który mówi jasno: ona nie szła na wyścig przeżyć. Szła po rekord.

Przykład z 13 lutego 2026 roku. Rachel wychodzi na ponad 5-godzinny bieg z przewyższeniem 1144 metrów. Średnie tętno: 147 uderzeń na minutę, tempo 8:14/km. Brzmi spokojnie. Ale na zjazdach jej puls regularnie dobijał do 170 i więcej. To nie było przypadkowe. Podczas gdy wielu zawodników traktuje zejścia jako chwilę oddechu, Rachel na nich przyspieszała - oszczędzając energię na podejściach, a wyciskając ją tam, gdzie grawitacja i tak pomaga.

Jak wyglądała pierwsza połowa wyścigu Cocodona 250 w 2026 roku?

Start o 5:00 rano, 4 maja 2026. Ponad 400 zawodników. Rachel w ciągu pierwszych trzech minut osiągnęła najwyższe tętno całego wyścigu - 184 uderzenia na minutę. Adrenalina robi swoje niezależnie od doświadczenia.

Żeby zejść poniżej 60 godzin, potrzebowała utrzymać średnio 8:42/km. Od początku jechała blisko tej granicy, trzymając się w czołówce kobiet i stopniowo przesuwając się w górę klasyfikacji generalnej. Gdzieś między 40. a 82. kilometrem dogoniła prowadzących mężczyzn - Kevina Taddonio i Joe McConaughy'ego. We troje prowadzili wyścig z przewagą 40 minut nad rekordowym czasem trasy ustawionym rok wcześniej przez Dana Greena (58:47:18).

Dochodząc do połowy trasy, punktu kontrolnego Jerome na 200. kilometrze, Rachel miała wyraźną przewagę. Ale wiedziała z poprzednich edycji, że właśnie tu w przeszłości traciła najwięcej. Że druga połowa to zupełnie inne zwierzę.

Co decyduje o drugiej połowie wyścigu na 402 kilometry?

Cel na drugą połowę był prosty w sformułowaniu - pobiec szybciej niż rok wcześniej, gdzie czas wyniósł 37 godzin i 2 minuty. Proste do napisania w arkuszu. Kompletnie inne doświadczenie w środku nocy, po 200 kilometrach i kolejnych godzinach bez snu.

Na odcinku Jerome - Sedona (km 200-251) teren był łagodniejszy. Rachel utrzymywała tempo 8:03/km przy kadencji 162 kroków na minutę. Za jej plecami zaczynał pracować Killian Korth - też zawodnik COROS - który systematycznie zmniejszał dystans. Przez większą część dnia prowadził w niecałe 3 kilometry za Rachel, ale to był wyścig.

Najtrudniejszy odcinek to kilometry 251-376. Deszcz, śnieg na szczycie Mount Elden, noc. Rachel wyskoczyła z punktu pomocy niezauważona i wróciła w trasę sama z pacerem. Miała każdy powód, żeby zwolnić. Nie zwolniła.

Mount Elden to ostatnie prawdziwe wyzwanie przed Flagstaff - zostaje jeszcze około 10 kilometrów po zjeździe, ale kto pierwszy pokona szczyt z przyzwoitą przewagą, ten może się już cieszyć wygraną. W poprzednich edycjach ten fragment kosztował Rachel sporo. Tym razem - po ponad 50 godzinach biegu - pobiegła go niemal w całości. Przewaga rosła. Rekord stawał się coraz bardziej realny.

Jaki jest nowy rekord trasy Cocodona 250?

Na mecie w Flagstaff zegar pokazał: 56 godzin, 9 minut i 48 sekund. Rachel Entrekin wygrała cały wyścig - nie tylko kategorię kobiet. I pobiła rekord trasy, który rok wcześniej uważała za poza zasięgiem swoich obliczeń.

Pierwsza połowa była szybka. Ale to, co zrobiła w drugiej - kiedy zmęczenie i brak snu działały z pełną mocą - jest tym, co odróżnia ten wynik od wszystkich poprzednich. Nie zwolniła. Właściwie to poprawiła swój split z 2025 roku. Nie stało się to przez przypadek. Stało się, bo przez sześć miesięcy trenowała dokładnie pod ten typ wysiłku.

Dwie rzeczy trzymały ją w rytmie po Jerome: konkretny cel liczbowy i jedno zdanie, które powtarzała jak mantrę - dlaczego nie ja. Fizjologia i psychologia. Silnik i człowiek, który nie pozwoli mu stanąć.